Hoi, ik ben Frank, 44 jaar en heb het Parkinson syndroom. De afgelopen jaren heb ik met mijn gezondheid lopen kwakkelen.

In mijn zoektocht naar de oorzaak en/of zaken van mijn gezondheid ben ik diverse keren de verkeerde kant op gereisd.

Door het steeds slechter kunnen lopen, ben ik uiteindelijk aan een rolstoel gekluisterd.

Toen was de spreekwoordelijke emmer vol: een afspraak met de huisarts gemaakt, die mij naar de neurologie afdeling van het ziekenhuis heeft doorverwezen. Alle expertise en kundigheid ten spijt werd ook daar niets gevonden.

Uiteindelijk terecht gekomen bij de afdeling lichamelijk onverklaarbare aandoeningen. Mijn neuroloog heeft toen spijkers met koppen geslagen en het voorstel gedaan mij in het ziekenhuis op te nemen teneinde de zoektocht te bespoedigen. Het resultaat was er naar: Parkinson syndroom. De rolstoel afhankelijkheid en het hebben van een zogenaamde ‘spitsvoet’ horen bij de losse eindjes, hoewel de loop dramatiek niet lichtzinnig bekeken word, heb ik er alle vertrouwen in dat de rolstoel afhankelijkheid weldra tot het verleden behoort. Althans, gezien het progressieve karakter van Parkinson zal dat mogelijk in de toekomst weer de kop opsteken. Maar dat is nu niet van acuut belang, één dag tegelijk!